tag:blogger.com,1999:blog-46673172941423735772011-04-22T05:43:37.266+05:30शब्दांना एक शब्दांकित स्थूल अर्थ असतो आणि एक शब्दरहित सुक्ष्म संवेदना...रमण ओझाnoreply@blogger.comBlogger121100tag:blogger.com,1999:blog-4667317294142373577.post-58040908895803575412008-12-16T19:43:00.003+05:302008-12-16T19:52:00.188+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_-cHlnJqo2qw/SUe5dGEn6MI/AAAAAAAAAYE/rPOGwCHTqiU/s1600-h/Lotus2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_-cHlnJqo2qw/SUe5dGEn6MI/AAAAAAAAAYE/rPOGwCHTqiU/s320/Lotus2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280392997612546242" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">कुमुदिनीच्या, नितळ निळ्या नाजुक दलांवरि मोहक ते केशर... </span> <span style="font-weight: bold;"><br />परि पद्मपत्र ते विरक्त विरागी गाते अलिप्ततेचे सूर..<br /></span> <span style="font-weight: bold;">जे जे जलबिंदू पडती त्यावर, सुंदर मोती ते दिसती.. </span> <span style="font-weight: bold;"><br />म्हणोनि जीवन कॄतार्थ करते विवेकाची संगति..</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4667317294142373577-5804090889580357541?l=anandtarang.blogspot.com' alt='' /></div>रमण ओझाnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4667317294142373577.post-39357389605191281602007-09-12T20:13:00.000+05:302007-09-12T20:15:46.334+05:30ग्रीष्माच्या तप्त धरेवर, स्वेद बनुनि ओघळला....<br /><br />कमलपत्रावरि वैराग्याच्या गातॊ स्तोत्राला...<br /><br />कधी स्वातिचा बिंदु अवचित बद्ध शिंपल्यामाजि....<br /><br />आर्त गीतांच्या साक्षीने मोती गालावरि ओघळला...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4667317294142373577-3935738960519128160?l=anandtarang.blogspot.com' alt='' /></div>रमण ओझाnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4667317294142373577.post-53681671033503523772007-04-18T23:33:00.000+05:302007-04-18T23:37:57.232+05:30बापू ,हे पाहून बरं वाटलं<br />की तुम्ही शंभरेक वर्षांनंतर<br />अचानक अपील झालात...<br /><br />फ्रीडम रॉक्स यू नॊ,<br />म्हणणा-या तरूणाईला<br />अचानक तुम्ही रॉकींग<br />आणि तुमची फिलॉसॉफी माईंड ब्लोईंग वाटू लागली...<br /><br />गम्मत आहे ना,<br />कारण प्रामाणिक जगणे<br />म्हणजे डोक्यातला केमिकल लोचा काय?<br />असा प्रश्न कधी कधी भल्या भल्या प्रामाणिक व<br />इमाने इतबारे जीवन जगणा-यांना पडत असताना,<br />अचानक एखादा मुन्नाभाई<br />तुमचा संदेश घेउन येतो काय ..<br /><br />त्याची गांधीगिरी मात्र भिडली,<br />तुमची कालौघात धुसर झालेली प्रतिमा<br />पुन्हा डोळ्यांना क्लीअर दिसली...<br />तुमचे सत्त्याचे प्रयोग<br />आता कालबाह्य वाटत नाहीत...<br /><br />बंदे में था दम<br />असं पाणावलेल्या डोळ्यांनी गुणगुणारी तरूणाई,<br />जेव्हा आदर्शवादाकडे वळेल<br />तेव्हा मात्र<br />तुम्ही त्यांना भॆटत रहा,<br />असेच...<br />फ़क्त एकट्या मुन्नाभाईला भेटल्या-सारखे...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4667317294142373577-5368167103350352377?l=anandtarang.blogspot.com' alt='' /></div>रमण ओझाnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4667317294142373577.post-65011713238266440202007-03-17T14:01:00.001+05:302007-03-17T14:02:42.234+05:30चैत्रबनातील गंधित वारा<br />हलके करित गेला गुंजन ....<br />परिसरातील वॄक्षलतांनो,<br />नुतन वर्षाभिनंदन ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4667317294142373577-6501171323826644020?l=anandtarang.blogspot.com' alt='' /></div>रमण ओझाnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4667317294142373577.post-62944915004096181742007-03-12T08:27:00.000+05:302007-07-06T11:37:07.851+05:30<a href="http://bp2.blogger.com/_-cHlnJqo2qw/Ro3b3dt2OlI/AAAAAAAAAEA/KjwugqKCK_Y/s1600-h/111.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083961300287371858" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_-cHlnJqo2qw/Ro3b3dt2OlI/AAAAAAAAAEA/KjwugqKCK_Y/s320/111.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#33cc00;"><strong>आठवते पावसात धावणे, आईची नजर चुकवत...<br /></strong></span></div><br /><div><span style="color:#33cc00;"><strong>घसरणा-या चड्डीचा कोपरा, एका हाताने धरत<br /></strong></span></div><br /><div><span style="color:#33cc00;"><strong>वहात्या पाण्यावर कागदाची नाव सोडत,<br /></strong></span></div><br /><div><span style="color:#33cc00;"><strong>चिंब पावसात बेधुंद नाचत, </strong></span></div><br /><div><span style="color:#33cc00;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="color:#33cc00;"><strong>चिखलाचे शिंतोडे भन्नाट उडवत..<br /></strong></span></div><br /><div><span style="color:#33cc00;"><strong>सरले ते बालपण, आता कोठे ती गम्मत???<br /></strong></span></div><br /><div><span style="color:#33cc00;"><strong>आता ओल्या आठवणींची फ़क्त वाळलेलीच सोबत..</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4667317294142373577-6294491500409618174?l=anandtarang.blogspot.com' alt='' /></div>रमण ओझाnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4667317294142373577.post-70662419429569227662007-02-25T23:37:00.000+05:302007-02-25T23:39:52.216+05:30कधी रुसवा मौन सांगून जाते<br />कधी गॊडवा मौन सांगून जाते<br />कधी वेदनाही असते मूक वेडी<br />कधी मौन अंतरंग व्यापून जाते ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4667317294142373577-7066241942956922766?l=anandtarang.blogspot.com' alt='' /></div>रमण ओझाnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4667317294142373577.post-69002005181728126792007-02-14T18:50:00.000+05:302007-02-14T18:58:57.726+05:30मला एका मित्राने ग्रेस यांची एक अमूर्त शैलीतील कविता एस एम एस ने पाठवली होती...ऐन पावसाळ्यात..<br /><br />पेटून कशी उजळेना ही शुभ्र फुलांची ज्वाला<br />ता-यांच्या प्रहरापाशी पाउस असा कोसळला..<br />निर्गंध पाकळीला स्वप्नस्थ फुलांचा बाणा..<br />जो हसता हसता रडतो, तो पाउस माझा राणा..<br /><br />त्याला उत्तर देताना या ओळी सुचल्या...<br /><br />कलिकेचे अल्लड शैशव, यौवन लतिकेचे फ़ुलताना,<br />दशदिशा चिंब भिजवित, अवतरतो अंगणा...<br />अंगणात माझ्या छेडितो, वर्षेचा तराणा,<br />जो रडता रडता हसतो, तो पाउस माझा राणा...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4667317294142373577-6900200518172812679?l=anandtarang.blogspot.com' alt='' /></div>रमण ओझाnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4667317294142373577.post-38300459225958982452007-02-01T13:06:00.001+05:302007-02-01T13:06:54.711+05:30भारतीय संस्कॄतीमधील विचाराचा सर्वोच्च विकास उपनिषदांच्या रुपाने आढळतो. उपनिषदांमधील गुरु हा शिष्याला मी तुला शिकवितो असे म्हणत नाही तर आपण शिकू या असे म्हणतो..<br />सहनाववतु सहनौ भुनक्तु सहवीर्यं करवावहै<br />तेजस्वीनावधीतमस्तु मा विद्विशावहै...<br /> या मंत्रात तो आपण सारे मिळुन तेजाची आराधना करु या असे म्हणतो...<br />खरेच आहे ते... कारण विद्यार्थी जसा जसा वैविध्याने येत जातो तसा तसा शिक्षक देखील उत्क्रांत होत जातो. जीवशास्त्रात flowers आणि pollinators चा समांतर विकास होतो. तसेच हे आहे. य़ाला parallel evolution म्हणतात...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4667317294142373577-3830045922595898245?l=anandtarang.blogspot.com' alt='' /></div>रमण ओझाnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4667317294142373577.post-43385603028974708802007-02-01T12:51:00.000+05:302007-02-01T12:54:08.646+05:30<p>गणपती हे बुद्धीचे दैवत मानले आहे. मग त्याची स्थापना आणि विसर्जन का असे वाटणे स्वाभाविक आहे. भारतीयांची मुळ संकल्पना निराकार इश्वराचीच आहे. पण जाणिवेचा स्पर्श फ़क्त आकारांनाच होतो. जाणिव इश्वराच्या रुपावर केंद्रित होण्यासाठी आकाराचे माध्यम लागते. दिव्याच्या ज्योतिरुप आकारतुन प्रकाश अवतरतो. प्रकाशाला ज्योतीचे माध्यम लागते. तसेच साकार इश्वराचे आहे. त्याला निराकार रुपात जाणवता येत नसल्यामुळे त्याला आकारात पहाण्यासाठी काही रुपांचा आधार लागतो. मनाच्या अतिशय स्थिर आणि सखोल अवस्थेत काही प्रगल्भ लोकांना काही आकार निराकार शुन्यातुन प्रकट होताना दिसले. त्यांना त्या भावमयी अवस्थेत त्यांनी शब्दबद्ध केले. या शब्दांना स्तोत्र असे म्हणतात. एकदा जाणीव त्या आकारांमधुन किंवा शब्दांमधुन निराकार अश्या रुपाशी जोड्ली गेली की आकाराची आवश्यकता रहात नाही. आकार रुप इश्वराच्या विसर्जनाची हिच भुमिका आहे.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4667317294142373577-4338560302897470880?l=anandtarang.blogspot.com' alt='' /></div>रमण ओझाnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4667317294142373577.post-22501041042567973262007-01-22T13:24:00.000+05:302007-01-22T13:29:34.945+05:30समाज हा अनेक स्तरांनी बनलेला आहे असे जरी वर वर वाटत असले तरी त्याची रचना मानवाच्या चार मुलभूत क्षमतांवर आधारलेली आहे.<br />श्रमशक्ती, वित्तशक्ती, बाहुबल म्हणजेच सत्ताशक्ती आणि शेवटची शक्ती बुद्धी...<br />श्रमातून वित्त उभे रहाते, वित्त सत्तेच्या नियंत्रणात तर सत्तेपेक्षा बुद्धीजीवी वर्गाचे वर्चस्व परिणामकारक असते. भारतीयांची चतुर्वणांची संकल्पना याच आधारावर मांडलेली आहे. दुर्दैवाने त्याला नंतर जातीव्यवस्थेचे स्वरुप आले. समाजरचना सर्वकाळी चार विभागांत विभागलेली आहे.<br />व्यक्ती हा समाजाचा घटक आहे, म्हणून तो त्याची अतिसंक्षिप्त आवॄत्ती आहे. प्रत्येक व्यक्तीमध्ये या चार क्षमतांचा वेगवेगळ्या प्रमणात विकास आढळतो.परंतु भारतीय तत्ववेत्त्यांनी या चारी शक्तींच्या पलीकडे असणारे एक शाश्वत मूल्य शोधून काढले. त्याला आत्मा किंवा ब्रम्ह म्हणाले सर्व जण...त्याचीच रुपांतरीत व्याख्या उष्मागतिकीच्या सिद्धांता च्या रुपात भौतिकशास्त्रात येते. उर्जा निर्माण आणि नाश पावत नाही... त्यालाच भारतीय दर्शन-शास्त्राने आत्मा नाशही पावत नाही व निर्माण ही होत नाही असे म्हटले आहे. ज्ञानेश्वरीतील एक सुंदर ओवी आठवली येथे.. मुद्दाम नमूद करतॊ.....<br /> हे उपजे आणि नाशे<br /> ते मायावशे दिसे<br /> परि तत्वतः वस्तू असे<br /> अविनाशिचि<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4667317294142373577-2250104104256797326?l=anandtarang.blogspot.com' alt='' /></div>रमण ओझाnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4667317294142373577.post-58846651707336774932007-01-22T12:39:00.001+05:302007-01-22T12:39:44.975+05:30साधा डी एन ए चा रेणू घ्या...किती सुंदर उदाहरण आहे तारतम्याचं... जुना आणि नवीन strand एकमेकांसारखा नसला तरीही ते एकमेकांशी जॊडलेले आहेत. नाजुक बंध आहेत(weak hydrogen bonds), पण तितक्याच घट्ट आत्मियतेने(plectonemic coiling) त्यांनी स्वीकारलयं एकमेकांना... A beautiful blend of orthodox and paradox...तारतम्याचं सुंदर उदाहरण आहे...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4667317294142373577-5884665170733677493?l=anandtarang.blogspot.com' alt='' /></div>रमण ओझाnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4667317294142373577.post-7354855683078869102007-01-22T12:11:00.000+05:302007-01-22T12:19:34.014+05:30एखादे कार्य चांगले किंवा वाईट नसून, त्याचा हेतू, कसा आहे, हे महत्वाचे. मी जेव्हा पुर्वी गीतेकडे विश्लेषणत्मक दॄष्टीने पहात असे, तेव्हा त्यात मला, विरोधाभास जाणवत असे. एकीकडे कॄष्णाने सोळाव्या अध्यायात.."अहिंसा सत्यम अक्रोध,.." असा दैवी गुण मानला आहे, आणि तोच अर्जुनाला, "क्लैब्यं मा पार्थ...." म्हणत स्वकीयांवर शस्त्र उचलण्यासाठी प्रवॄत्त करत आहे....पण गांभीर्याने समजून घेतले तर असे आढळेल की योग्य आयोग्य या संकल्पना स्थल आणि कालसापेक्ष आहेत...एका सर्वसामान्य माणसाच्या दॄष्टीत आपल्याच लोकांना मारणे हा आतताय़ीपणा असला तरीही असे काहीतरी जगावेगळे वाटेल असे करावयाला कॄष्णाने स्वधर्म म्हणून उपदेशिले आहे. त्याला समजण्यासाठी पारंपारिक विचारांची फुटपट्टी चालणार नाही...हिंसा ही कॊणत्याही परिस्थितीत जरी धर्म म्हणून स्वीकारण्यासारखी नसली तरीही ती एक कालसापेक्ष गरज होती..एवढेच नाही तर ते अर्जुनाचे धर्मयुद्ध ठरले.धर्म (म्हणजे कर्तव्य या अर्थाने) काय, हिताहित काय, योग्य अयोग्य काय येथे माणूस गोंधळतो, याचे भान ठेवून, व्यासांची प्रतिभा, याचा सुंदर निष्कर्ष काढते... "धर्मस्य पंथं निहीतं गुहाया, महाजनॊ येन गतस्त पंथः" धर्म काय हे कळणे खरे तर गुढ आहे, म्हणून अश्या प्रसंगी मॊठी माणसं जसं जगली ते पहावं....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4667317294142373577-735485568307886910?l=anandtarang.blogspot.com' alt='' /></div>रमण ओझाnoreply@blogger.com0