आनंदाचे डॊही...

कुमुदिनीच्या, नितळ निळ्या नाजुक दलांवरि मोहक ते केशर...
परि पद्मपत्र ते विरक्त विरागी गाते अलिप्ततेचे सूर..
जे जे जलबिंदू पडती त्यावर, सुंदर मोती ते दिसती..
म्हणोनि जीवन कॄतार्थ करते विवेकाची संगति..

Posted by रमण ओझा at 7:43 PM |